Vipassana Retreat: Van “gevangenisstraf”  naar “ik wil nog niet naar huis”.

Vipassana Retreat: Van “gevangenisstraf” naar “ik wil nog niet naar huis”.

Mijn tweede dag thuis en het voelt alsof Nepal een vage herinnering is, iets van wat ik ooit in het verre verleden heb gedaan…. misschien omdat ik gisteren weer gewoon yogales heb gegeven.. misschien omdat het gezinsleven + huishouden je direct weer in het “nu” van hier brengt…

Waar moet ik beginnen? Zoveel wat ik wil vertellen en eigenlijk ook zoveel wat ik al weer kwijt ben…
Is mijn leven veranderd? Ben ik helemaal zen teruggekomen?

Nee. In ieder geval nog niet…. en nee, ik kwam niet in de lotushouding zwevend uit het vliegtuig.

Ten eerste, mijn leven is continue aan het veranderen, nieuwe paden en avonturen die we met de sportschool aangaan en dat merk je ook in je privéleven. Absoluut iets waar ik continue van bewust ben en me heel gezegend door voel.
Zen? Dat was ik al en ook weer niet, voor mijn vertrek. Zen als in bewust zijn, is en blijft een state of mind. Zelfs als je verlicht bent, zoals Siddhartha Gautama (beter bekend onder de naam van Boeddha, wat letterlijk “verlichte” betekend), is het nog keihard en gedisciplineerd werken, elke minuut en elke seconde.

En dat is nu net wat je op de bordje krijg tijdens een vipassana retreat. Tien dagen lang met 10 uur ruimte voor meditatie.

Dag 1, 2, 3…

Dag 1,2,3 zijn een hel! Dit is meer een gevangenis dan een retreat, geen contact met de buitenwereld, geen contact met je gezin en zeker geen contact met elkaar…. het is niet eens de noble silene, maar onder andere het urenlang verplicht stil zitten in de kleermakerszit. Daarnaast het proberen te mediteren, want de eerste dagen laten ze je heerlijk aan modderen met de eerste meditatie techniek. Een simpele techniek die je gewoonweg niet eens kan proberen, als zijn je intenties nog zo puur en moedig.
De pijn in je lichaam, je grote ego en je onderbewustzijn, die ineens om de hoek komen kijken. Je eigen onderbewustzijn die als de box van Pandora een aanslag pleegt op je hele “being”. Deze box van Pandora die door middel van gekke, snelle beelden, herinneringen of vage visioenen als continue vreemde chaos voor je gesloten ogen verschijnt, zonder dat je hier enige controle over hebt. Alle negatieve gevoelens, gedachtes, wensen, emoties en herinneren passeren de revue…. pas bij dag 3 krijg je meer grip en rust en kan je eindelijk eens beginnen.
OW, natuurlijk voor diegene die mij een beetje kennen, wie ben ik nou zonder blessures? Yep, ik had op dag 3 een flinke blessure opgelopen: mijn linker heup was geblesseerd en met mijn bekkeninstabiliteit lag ik er eigenlijk uit. Game Over.

In dit zeer primitieve centrum kennen ze geen bankjes of stoelen. We zitten op een heuvel en in de tuinen liggen overal vreemde voorwerpen. Vast nog van de aardbeving van vorig jaar; zo zie je schoenen, cementzakken, fietsvoorwerpen en nog vreemdere zaken tussen de planten liggen. En er is ook niemand die zich hier om bekommert. Met een beetje zon die we dagelijks hebben en waar ik net als alle andere westerlingen aan ben verslaafd, dan wil je toch graag als het kan even zonnen. Dan gaan we toch gewoon ergens op zitten of liggen, op de heuvel, op een trap, en in mijn geval op de grond. Alleen ik had pas te laat door dat er onder mijn linker heup een steen lag. Het was daar zoiezo hobbelig dus ik had alles al geaccepteerd maar helaas, die steen was de boosdoener. Game Over.

Herstel betekent: even 2 dagen plat op bed met veel slapen en na een paar dagen weer rustig beetje bij beetje de draad weer oppakken. Nee, dit was niet de plaats of het moment voor, we waren niet eens op de helft, laat staan begonnen! Dus gelukkig hebben we een groot ego, een paar uur op een stoel bivakkeren en dan gewoon doorknallen en in de kleermakerszit, want we zijn natuurlijk niet de halve wereld voor niets afgereisd.

Dag 4

Eindelijk krijg je het eerste gedeelte van de vipassana techniek. Wat een mooi gevoel, ondanks de korte nachten, zie onder het schema, begint het nu echt te worden.

Dag 5

WOW wat een eye-opener! Eindelijk valt mijn kwartje,(mijn kwartje, want uiteraard heeft ieder zijn eigen kwartje als in zijn/haar eigen beleving en waarheden) ik besef me nu ineens dat het helemaal niet puur mediteren is, het is een super diepe boodschap met diepgewortelde waarheden en leringen van Boeddha himself! Dit is mindfulness vanuit de oorspronkelijke bron! Met deze dagen en de technieken die je aangereikt krijgt, breng je alles direct persoonlijk in praktijk, waardoor je dit later in je dagelijkse leven kan toepassen. Pffff… ik kan me heel goed voorstellen dat dit voor sommige overweldigend is. Ik heb dit geluk 10 jaar geleden al mogen ervaren toen boeddhisme, wat een levensstijl is en geen religie, in mijn leven kwam. Dit is dus een mega refreshing, feeling mega blessed! Ondanks nog de sommige pijntjes en struggles geniet ik van elk moment, omarm ik alles en neem Het in me op. Ik ben “present”, ik ben bewust en ik ben dankbaar.

Dag 6

Het gaat ineens rap, want we zijn al over de helft. Het leven is zoals het is, je hebt je dagelijkse rituelen, ik hang dagelijks aan de bar, zie foto beneden. Bij mijn barvrouw bestel ik nog een 2e kop melkthee en loop dan naar boven om op het balkon te genieten van mijn uitzicht. In de middag schenken ze dus geen melkthee maar water, vast omdat er in de middag kinderen toegestaan zijn?!!! Ja, dit soort domme simpele humor heb ik met mezelf, gezien Noble Silence nog altijd een eis is. Gelukkig heb ik in de ochtend mijn Aziatische zwaluwvogel-vriendjes die overvliegen, in de middag de fel groene papegaaien die komen lunchen en in de avond weer de zwaluwvriendjes die naar huis vliegen. OW, we hebben zelfs vandaag voor het eerst bezoek gehad van een aap. Wat een leven!

Dag 7

Ja, daar voel je het dan ineens. Ik wil nog langer blijven?!!!
De verplichte uren die je stil moet zitten lijken soms maar minuten, stilzitten in één houding word “easy”. Net als je zooooo opkeek in het begin naar de leraar. De leraar is iemand die via de achterdeur, net na het beginnen van elke les en net voor het eindigen van elke les, binnensluipt. Deze man die muisstilletjes rap in een halve lotus gaat zitten op zijn troon, deze man die gelijk na het zitten intuned op de frequentiezender; ZEN en deze dezelfde man die zich nooit meer beweegt. De man die zeker weten nog precies in dezelfde houding zit, als je hem pas een week later komt ophalen.
Nee, je kijkt allang niet meer tegen de leraar op, want je wordt zelf een meditatiebeeld. Ja, dit is de dag van bezinning, de dag je beseft dat het al je bloed, zweet en tranen waard is en je harde werken wordt beloond.

Dag 8

Opeens realiseer je weer… dat het nog maar 2 dagen is? Want op de 10e dag, precies na het ontbijt, mag je weer praten en dan wordt alles anders. Deze dag ben je nog meer toegewijd, maar eerlijk blijft eerlijk. Welke dag dan ook, elk uur is anders. Elke keer dat je het geluk hebt, te mogen mediteren is zo veranderlijk als het weer in Nederland. Het ene uur gaat zo snel als een minuut, het ander uur dwaal je ineens weer af door je eigen box van Pandora, en het andere uur wil je geest intunen op frequentie: zweef maar lekker even het heelal in, naar het onbekende, weg van het hier en nu en zweef maar uit je lichaam.
Struggle stays struggle as it should be! Altijd blijven werken!

Dag 9

Deze dag adem je extra diep alle zuurstof in, kijk je nog eens goed uit over de vallei waar Kathmandu ligt, deze dag kijk je nog eens extra aandachtig naar de Himalaya ’s aan de overkant. Ja, deze dag is de laatste normale lesdag en ben je extra bewust van alles in jezelf en om je heen.

Dag 10

Opstaan om 04.00 was nog niet eerder zo gemakkelijk, de 2,5 uur aan één stuk mediteren met de soep nog in je ogen. Nog niet eerder was het je zo “present” zonder maar 1x in slaap te vallen, ja vandaag na het ontbijt mogen we praten! Zenuwen stromen door je lichaam en de dames kunnen in ieder geval hun gegiebel niet meer in zichzelf houden! Heerlijk deze energie!
Dan is het zover, ownee de dames waren al te voorbarig, niet na het ontbijt maar na nog een mooi meditatie blok van 1 uur, dan mogen we eindelijk los…… we beginnen allemaal met veel lachen en vooral elkaar aankijken.
Van de dame, waar je al meer dan 10 nachten naast slaapt, waarvan je in je hoofd een heel verhaal hebt verzonnen, hoe die persoon wel niet zou zijn, van deze dame met je verzonnen personage, valt op deze dag je mooie verhaal helemaal in het niet! Het is een Franse dame die net als ik wel ADHD lijkt te hebben. En ik maar denken dat deze persoon verbitterd en super ziek was. Elke dag zag ik haar met tig medicijn pillen, alle kansen dat ze kon, kroop ze weer onder de wol en worse dan ik, kwam ze ook in “de stoel” terecht waar zij helaas nooit meer uit kwam. Tevens was ze nooit aan het eten wanneer het moest, maar juist altijd stiekem tussendoor. Haha, wat een misjudgement! Ze had alleen nekklachten door het lange reizen met haar backpack.
Deze dag blijft vol met geklets en gebabbel. Al je dagelijkse rituelen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen en het eten is ook niet meer zoals het was. Ineens heb je te weinig tijd om te eten, want je bent alleen maar aan het kletsen! De connectie die je heel de tijd al aanvoelde was echt, nog nooit heb je zoveel connectie gevoeld met totaal vreemde mensen, zusters voor altijd.
Vanaf vandaag mag je foto’s maken, maar pas morgen na het ontbijt als je al vrijgelaten wordt naar de voor jou even onbekende buitenwereld, dan pas mag je ook bellen…. bellen betekend contact met thuis!!!

Ik heb mooie en lieve mensen ontmoet, veel liefde en steun gevoeld.
Ik heb onwijs veel inspiratie opgedaan op zoveel vlakken. Ik ben erg dankbaar.

Binnenkort komt mijn 9 wekelijkse mindfulness programma online.
Op termijn ga ik zeker nog een Vipassana retreat doen in Nepal of ergens anders, want ik wil dit zo graag delen met iedereen! Wie mee wilt, is van harte welkom!

Bhavatu Sabba Mangalam
May al beings be happy and free.